Het pad dat we opgingen was onverhard en beneden, op het punt waar wij dus links-af gingen stond een politie wagen. Je kon zien dat ze het over ons hadden want wie gaat er in het donker nou nog naar de camping. De weg was bar en bar slecht, nat, dus glibberig. Met veel losse stenen en grote kuilen. Na enige tijd kwam de politiewagen ons voorbij, bleef op onze snelheid een beetje voor ons rijden. Dat gaf mij alweer een onbehagelijk gevoel. Sinds de grens had ik bijna een trauma opgelopen en ik zag die mensen met petten op liever gaan dan komen. We kwamen aan bij een gebouw waar het stikdonker was en daarom hebben we daar de tenten maar opgezet, tenminste als we een stukje grond konden vinden dat een beetje recht was en niet helde. Na veel gedoe lukte dat en liepen we niet de kans halverwege de nacht uit de tent te rollen. We zaten ook deze keer weer goed hoog. Moe als we waren door al die omstandigheden sliepen we die nacht lekker. Verbaasd keken we de volgende morgen om ons heen. We hadden gekampeerd in de voortuin van een hotel, een skihotel nog wel. Geen wonder dat de politie eens wilde kijken waar we dan naar toe gingen. Zo hoog en dan in het donker. De volgende dag zouden we tot aan Resita rijden, een mooie weg volgens de kaart, met veel natuur schoon. Voordat we aan die weg begonnen zagen we een tentje waar we iets konden drinken

en nog voordat we ons glas leeg hadden stonden de mensen alweer om onze motoren heen. Bij ons vertrek spraken ze ons aan en met veel handen en voeten werk konden we er uit opmaken dat we die weg niet moesten gaan want de Electra, en de 1200 zijklepper zouden vanwege de lage grondspeling er niet door komen. Maar als we dan wilden gaan waar we naar toe moesten dan zouden we 300 km.moeten omrijden..En dat vonden we toch wel een beetje al te gortig, dus eigenwijs als we waren reden we door. Maar dat hebben we geweten. Hieronder 2 foto’s. en dat waren lang niet de ergste stukken. Bovendien begon de lucht er dreigend uit te zien. Er zat een flinke bui daarboven.

 Een eindje naar beneden was een klein beekje. Maar wat denkt u dat er gebeurd als er aan weerszijden hoge bergen zijn en het gaat dan regenen, heel hard regenen? Het kleine beekje wordt groter en groter en…….juist ja. Dus wegwezen en kijken of je de bui voor kan blijven. Maar we konden door deze weg niet opschieten want dit is nog een van de gemakkelijkste stukken.

U zou onze film moeten zien. Die grote stenen rolden onder de banden door en bij de lage frames werden de motoren gewoon opgetild en een heel stuk verder, soms naar links of rechts, weer neergezet. En dat duurde zo 17 km lang. Ieder van ons had pijnlijke schouders van het proberen die motoren op de weg te houden. Ook toen hebben we door onze vermoeidheid maar gauw een camping gezocht. En daar was het al weer gauw hetzelfde als overal. Bekijks.

 En dat gaf weinig rust. Je blijft het in de gaten houden. Wordt er niets afgehaald. We hadden al meegemaakt dat de emblemen van de tank afgeschroefd waren en ook stickers waren ze gek op. We waren van plan daar een paar dagen te blijven maar helaas , De camping was vol, er was nauwelijks nog plaats voor ons. Het zwembad was droog en stond vol met dozen. Daarom zouden we gaan rijden naar Petrosani. Een stad die veel industrie kende dus niet iets om naar toe te gaan, maar we moesten door de Jiu-vallei. Daar kwam je vanzelf. Almaar recht door en dat was echt goed want de jongens hadden het bier best getest. Ook nu hadden we weer pech .Met een klein aantal km.op de teller van vandaag, moesten we weer tegen een berg op. En die berg werd ook weer netjes gemaakt, d.w.z. een grote steenmassa lag over de weg tot aan de top toe en je kreeg hetzelfde effect als op de vorige weg als je er over heen reed. En nu lukte het ons niet om heel boven te komen. Electra ging om doordat een grote steen onder het frame doorging, of juist niet doorging, in ieder geval ging het niet goed.

Door de geringe snelheid konden de jongens eigenlijk gewoon afstappen en ook de Electra kwam er goed af, geen krasje te zien. Nu dan maar weer zien boven te komen, en al werd je vaak in een andere richting gedwongen doordat de wielen van de motor bijna tot aan de naven tussen de stenen zakten, uiteindelijk waren we allemaal boven, waar zelfs een stel automobilisten zich af stonden te vragen of ze wel naar beneden konden. Daarna werd langzamerhand de weg wat vlakker en we dachten dat we nu door de bergen heen waren maar in de verte doemden de eerste silhouetten van de volgende bergketen al weer op.

Maar voorlopig reden we vlak en hadden een leuke ontmoeting met een stel muziekanten die ………op de bus stonden te wachten. Na wat geld (dat is daar een wondermiddel) voor de dames panties (toen niet te koop daar) en een ballpoint (ook al niet te koop) wilden ze wel even wat spelen voor onze film.

Eigenlijk wisten niet meer van ophouden en toen de man met het paard onze Electra wilde kopen, en daarbij lastig opdringerig werd, zijn we maar doorgereden. Voordat we de Jui-vallei binnen reden moesten we eerst nog door een klein stadje en we zouden daar onze mondvoorraad aanvullen. Door de bijna griezelige belangstelling voor de motoren zou een van de jongens er bij blijven, terwijl de anderen meegingen om de boodschappen te dragen. Na verloop van tijd kwamen we bij de motoren terug en daar stond een dikke haag mensen om heen met in het midden onze vriend en een politie agent die zich zeer boos maakte omdat hij wilde dat onze vriend daar weg ging met de motoren, en onze vriend daar niet aan kon voldoen. Alleen met 5 Harley’s ? Hij was blij dat we er weer waren. Door onze motoren werd het samenscholingsverbod overtreden. Om eerlijk te zijn, we zijn heel gauw daar weggereden. Rustiger werd het toen we na ong. 20 km. de vallei in reden. Prachtig was het daar, maar ook daar maakten we een staaltje van dicipline mee. Maar dat vertel ik in het laatste deel.

Laatste deel Balkan, Ja,mensen, ik weet het, het is een lang verhaal en het laatste stuk is eigenlijk het mooiste. Kijk eens naar dit plaatje.

Is dit niet bijna het paradijs. En daar reden we, smalle bochtige weggetjes, onverhard, soms moeilijk, maar zó mooi. Overigens, dit is wel het gebied waar Graaf Dracula opereerde. Door deze smalle nauwe kloof hebben de Roemenen een spoorbaan aangelegd naar Petrosani Helemaal uitgehakt in de bergen en er zijn zoveel mensen verongelukt dat ze halverwege een monument voor hen hebben opgericht.

We kwamen daar aanrijden en er stonden een heleboel kinderen met een schoolmeester (denk ik) die iets vertelde. Alleen hadden de kinderen opeens veel meer belangstelling voor onze motoren dan voor het monument of de meester. De goeie man werd boos en de kids werden de bus in gestuurd, mochten niet even bij onze motoren kijken.

En zo ging dat in die goeie ouwe tijd onder de knoet van de Sovjets. Een km. of wat verder was een tentje waar je wat kon drinken. Maar er was verder niemand en wij besloten daar op het grasveldje wat te eten en even koffie te zetten. Naast het cafeetje was een overdekt gebouwtje maar de voorkant was helemaal open en dat lag vol met houtskool. Ik kwam op het idee om ’s avonds de bbq aan te maken en eens wat lekkerder te eten. Houtskool genoeg. Maar er moesten ook nog het een en ander gebeuren. Een rooster lag onder in de koffer, met de spiezen. Gelukkig kwam er een uurtje later iemand die de tent open gooide, meteen aan het werk gezet werd en gelukkig alles wat we nodig hadden kon leveren Misschien mochten we ook wel de tent opzetten en blijven kamperen. Jazeker, dat mocht, trouwens dat kan overal in Roemenië als je toestemming hebt van de eigenaar van de grond waarop je wilt staan. En dat hebben we gedaan. Drie dagen volkomen vrijheid, geen toilet, geen douche, Wel een rivier op 100 meter achter ons. Schoon water kregen we van het tentje. ’s Avonds de bbq

En de volgende dag de was.

Toch moet ik vertellen hoe dat ging. Ik nam altijd een pakje Bio Tex mee. Prima spul trouwens. Moest ik wassen dan haalden we de top-koffer leeg, Water en waspoeder erin en lekker laten weken tot de volgende morgen. Water eruit, schoon erin met poeder, deksel erop en een stukje rijden, of een of twee mannen goed de vering uit laten proberen. Even goed als een wasmachine. Rondje over de camping is ook goed. Dan nog een keer warm water met zeep en gewoon op de hand wassen.

Je moet wel iemand bij je hebben die water haalt want dat is het slechtste baantje. En dat liet ik dan lekker aan de mannen over die mij ook wel hielpen met al die HH karweitjes Tenslotte werd alles gefilmd door de filmploeg en hebben we er nu nog steeds een leuke film van.

En om nu een lang verhaal kort te maken(ha,ha,ha,) We moeten zo zoetjesaan weer naar huis, Sibiu, de grensplaats is ons doel. 8 km voor Sibiu is de camping. Nog een keer een slechte weg met leuke haarspeld bochten.

 Eenmaal op de camping gekomen beloof ik de jongens pannenkoeken te bakken als zij dan maar voor melk zorgden. Jawel, de camping lag 8 km vanaf de stad en we hebben 3x moeten rijden voor melk die dan net was uitverkocht en pas morgen weer kwam, zodat we het hebben gedaan met melkpoeder en dat ging boven verwachting goed en was ook lekker.

Joop was penningmeester dus even kijken of we uitkomen met de centjes.

Aan het gebaar te zien zit dat wel goed. In Sibiu zelf zagen we toch nog iets wat je niet zou verwachten. En ik durf er wat onder te verwedden dat haast niemand dit ooit gezien heeft. Dit is een motor taxi.

Op een frame zijn twee stoelen gemonteerd. Als moeders met de tas boodschappen liep te sjouwen kon ze voor een paar lei naar huis gebracht worden en de kleine stoel was voor het kind dat aan moeders andere hand hing.

Met verwondering staan kijken. Na een paar dagen waarin we leuke dingen meemaakten

1 een oost-duitser die een trap tegen de enkels kreeg van zijn vrouw omdat hij tegen ons een boekje open deed over “het systeem” en zij bang was dat iemand het zou horen

2 Dat wij als enige Hollanders in een eetzaal mochten eten die afgesloten was omdat hij afgehuurd was door de partijbonzen.

3 Dat er nu nog contact bestaat met een van de meisjes die ons eten gaven.

4 Dat we toen we het land uitgingen, van de Hongaarse douane het nummerbord van Joop zijn motor lager moesten zetten omdat hij vond dat het niet goed te zien was.

5 Dat we in één keer Hongarije zijn overgestoken dwars over de poesta en daar schildpadden over de weg zagen lopen .

6 Dat we aan de grens van Slowakije,( omdat ze vonden dat we van de verkeerde kant kwamen, Hollanders kwamen van West en niet uit Oost, daar woonden geen Hollanders,) 4 uur werden vast gehouden,

7 Dat we in Dedinky allemaal ziek werden van 1 glaasje wijn.

8 En dat ik een zucht van verlichting slaakte toen ik eenmaal weer in West-Duitsland was omdat ik in die Balkan landen constant een soort van druk voelde en niet vrij om te doen en laten wat ik wilde

9 We in het eerste de beste restaurant een heerlijke Jägerschnitzel zijn gaan eten.

10 En deze heb ik voor het laatst bewaard. Mijn ouwe, trouwe KH heeft deze trip voor me waar gemaakt met een benzine verbruik van 1 : 20

11 Dat geloven jullie toch niet, vraag het maar aan Max 1.

12 Een Russisch monument op de camping met onze Amerikaanse motoren er vlak voor wat de kampeerders zo mooi vonden dat we er niet onderuit konden voor hen op de foto te gaan.